بی حسی سازمانی پدیده ای است که در آن کارکنان نسبت به اهداف، موفقیت ها و شکست های سازمان بی تفاوت شده و به صورت ماشینی و بدون به کارگیری نبوغ و خلاقیت، وظایف محوله را انجام می دهند. این پدیده که ناشی از بی توجهی مزمن سازمان به سرمایه های انسانی و حسگری سازمانی است، با تبعات منفی رفتاری و روانشناختی همراه می باشد. با توجه به نقش حیاتی نیروی انسانی در تحقق اهداف عالیه سازمانی و اهمیت شناسایی عوامل زمینه ساز این پدیده، پژوهش حاضر با هدف شناسایی و اولویت بندی عوامل موثر بر بی حسی سازمانی در معاونت حمل و نقل و ترافیک شهرداری شیراز انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه انجام، توصیفی-پیمایشی است که به صورت مقطعی صورت پذیرفته است. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان معاونت حمل و نقل و ترافیک شهرداری شیراز به تعداد ۲۱۰ نفر بود که بر اساس جدول مورگان، حجم نمونه ۱۳۲ نفر تعیین گردید. به منظور شناسایی و غربالگری عوامل موثر بر بی حسی سازمانی، از تکنیک دلفی فازی استفاده شد و برای اولویت بندی نهایی عوامل، از روش OPA بهره گیری گردید. بر اساس مرور ادبیات، ۱۴ عامل اولیه شناسایی شد که با استفاده از دلفی فازی و اعمال نقطه برش 7/0، تعداد ۱۰ عامل به عنوان مهم ترین عوامل انتخاب و ۴ عامل حذف شدند. نتایج اولویت بندی با روش OPA نشان داد که سه عامل «فقدان رویه های استراتژیک مدیریت»، «ضعف فرهنگ سازمانی» و «ناتوانی در اجرای خط مشی ها» به ترتیب به عنوان مهم ترین عوامل موثر بر بی حسی سازمانی شناسایی شدند. همچنین «تبعیض سازمانی»، «فقدان شایسته سالاری»، «استانداردهای دوگانه»، «ترس سفید»، «احساس بی معنایی نسبت به مفهوم کار»، «ضعف پاسخگویی» و «ضعف فرهنگ عمومی جامعه» در رتبه های بعدی قرار گرفتند. یافته ها حاکی از آن است که بی حسی سازمانی در سازمان مورد مطالعه بیشتر ریشه در عوامل درون سازمانی و مدیریتی دارد تا عوامل فردی یا برون سازمانی. بر اساس نتایج، پیشنهاداتی از جمله تدوین رویه های استراتژیک مدیریت، تقویت فرهنگ سازمانی، توانمندسازی در اجرای خط مشی ها، استقرار نظام شایسته سالاری و عدالت سازمانی، ایجاد فضای باز برای بیان نظرات و تقویت پاسخگویی ارائه گردید.

بی حسی سازمانی دلفی فازی اولویت بندی OPA.