پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی بدبینی سازمانی بر اساس رفاقت‌سالاری سازمانی و با تأکید بر نقش واسطه‌ای بی تفاوتی اخلاقی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از لحاظ ماهیت و نحوه اجرا، توصیفی از نوع همبستگی- پیمایش مقطعی بوده و داده‌های آن از نوع کمّی می‌باشند. برای سنجش پرسشنامه، از روایی صوری و سازه‌ای بهره گرفته شد و به‌منظور بررسی پایایی نیز پایایی ترکیبی و آلفای کرونباخ محاسبه گردید که مقادیر به‌دست‌آمده در محدوده مطلوب قرار داشتند. جامعه آماری شامل تمامی کارکنان اداره‌کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان فارس در سال ۱۴۰۳ (۶۵۰ نفر) بود. با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی ساده، تعداد ۲۴۲ نفر به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها ۲۵۰ پرسشنامه استاندارد توزیع گردید که در نهایت ۲۳۴ پرسشنامه معتبر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. تحلیل داده‌ها و آزمون فرضیه‌ها با بهره‌گیری از مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) بر مبنای رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS) و با نرم‌افزارهای SPSS و Smart PLS انجام شد. یافته‌های مربوط به مسیرهای غیرمستقیم نشان دادند که بین رفاقت‌سالاری سازمانی و بدبینی سازمانی با میانجی‌گری بی‌تفاوتی اخلاقی، رابطه‌ای مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین نتایج مسیرهای مستقیم حاکی از وجود روابط مثبت و معنادار میان بی تفاوتی اخلاقی و بدبینی سازمانی و میان رفاقت‌سالاری سازمانی و بدبینی سازمانی بود. نتایج کلی پژوهش نشان داد مدل مفهومی ارائه‌شده از برازش مطلوبی برخوردار است و می‌تواند گامی مؤثر در جهت شناخت تأثیر رابطه‌گرایی بر پیامدهای سازمانی با نقش بی تفاوتی اخلاقی محسوب شود. درک بهتر این روابط به مدیران سازمانی کمک می‌کند تا با تقویت ضابطه‌گرایی به‌جای رابطه‌گرایی و ایجاد جو روانی سالم‌تر، از پیامدهای مثبت سازمانی بیشتری بهره‌مند شوند.

رفاقت‌سالاری سازمانی بدبینی سازمانی بی‌تفاوتی اخلاقی.