هدف اصلی این پژوهش، شناسایی و رتبه‌بندی عوامل کلیدی بهبود کیفیت زندگی کاری کارکنان پردیس بین‌الملل دانشگاه شیراز بود تا یک نقشه راه عملی برای سیاست‌گذاری در حوزه منابع انسانی ارائه گردد. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-پیمایشی است. عوامل کلیدی کیفیت زندگی کاری با مرور جامع ادبیات تحقیق شناسایی و در پنج بعد اصلی (رضایت و امنیت شغلی، روابط اجتماعی، محیط کاری، استقلال کاری، و آموزش و توسعه) و چهارده زیرمعیار دسته‌بندی شدند. برای رتبه‌بندی این عوامل از روش تحلیل سلسله مراتبی (AHP) استفاده شد. داده‌ها از طریق پرسشنامه مقایسات زوجی و با مشارکت 11 نفر از مدیران و کارشناسان خبره پردیس بین‌الملل دانشگاه شیراز گردآوری و با نرم‌افزار Super Decisions تحلیل شدند. نتایج تحلیل نشان داد که در میان ابعاد اصلی، «رضایت و امنیت شغلی» با وزن 0.499 بالاترین اولویت را دارد. در رتبه‌بندی نهایی زیرمعیارها، سه عامل «جبران خدمات منصفانه و کافی» (وزن: 0.216)، «احساس امنیت شغلی در سازمان» (وزن: 0.188) و «احترام و عدالت سازمانی» (وزن: 0.101) به ترتیب به عنوان مهم‌ترین عوامل بهبود کیفیت زندگی کاری کارکنان شناسایی شدند. عواملی مانند «استفاده از مهارت‌ها» و «مشارکت در تصمیم‌گیری» در رتبه‌های پایین‌تری قرار گرفتند. یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که از دیدگاه خبرگان، عوامل تأمین‌کننده نیازهای اساسی و بنیادین (مالی، امنیتی و اخلاقی) نسبت به عوامل انگیزشی و مرتبط با خودشکوفایی، از اولویت بالاتری برخوردارند. این نتایج یک چارچوب اولویت‌بندی‌شده و کاربردی در اختیار مدیران دانشگاه قرار می‌دهد تا بتوانند منابع سازمانی را به صورت هدفمند بر روی تأثیرگذارترین عوامل متمرکز کنند.

کیفیت زندگی کاری تحلیل سلسله مراتبی (AHP) مدیریت منابع انسانی کارکنان دانشگاه دانشگاه شیراز.